Cross Border wil maar niet groeien

Het zogenaamde cross border verkopen via internet neemt nauwelijks toe. Ieder jaar komt er met moeite een half of een heel percentage aan groei bij, ondanks alle inspanningen onder andere vanuit Brussel. Waarom is het voor een consument zo moeilijk om over de grenzen heen te kopen?

Cross border wil maar niet groeien

Het zogenaamde cross border verkopen via internet neemt nauwelijks toe. Ieder jaar komt er met moeite een half of een heel percentage aan groei bij, ondanks alle inspanningen onder andere vanuit  Brussel. Waarom is het voor een consument zo moeilijk om over de grenzen heen te kopen?


Eigenlijk best vreemd, als je erover nadenkt. Internet kent geen grenzen, het aanbod is in overvloed, informatie is er voldoende, prijzen kunnen makkelijk worden vergeleken, de euro maakt het eenvoudig. Maar toch hebben consumenten drempelvrees als het gaat om het kopen van een product in een buitenlandse shop. Vreemd? Of misschien toch niet zo vreemd?

Zelf koop ik zelden iets online vanuit een ander land. Ik zoek alles af totdat ik het in eigen land heb gevonden. Mijn vriendin bestelt wel regelmatig in het buitenland. Als ik vraag waarom, zegt ze: ”Omdat de prijs in de UK beter is voor hetzelfde product”. In haar geval praten we dan over cosmetica. Met veel enthousiasme pakt ze haar laptop en surft ze naar een Nederlandse en Engelse shop. En inderdaad, na wat omrekenwerk is de prijs beduidend lager dan in Nederland, afrekenen kan via creditcard. Enige nadeel is dat het pakketje er 5 dagen over doet om bij haar te worden afgeleverd. De Nederlandse shop kan dit in 24 uur. De verzendkosten zijn vanuit de UK fors hoger, maar de oplossing hiervoor is dat ze, voordat ze bestelt, haar vriendinnen opbelt om te vragen of die ook nog spulletjes nodig hebben. Zo worden de lasten door meerdere schouders gedragen of kunnen zij verzendkosten omzeilen vanwege het grote orderbedrag.

“Maar als het verkeerd geleverd is, wat doe je dan?”, vraag ik haar. “Dan bel ik met de klantenservice!” is haar antwoord. Okay maar jij spreekt perfect Engels. Zou je het product ook bestellen op een Duitse webshop? “Misschien wel, ik kan Duits goed verstaan en spreken lukt me ook aardig”, zegt ze. Ik geef niet op, maar bij een Italiaanse shop dan? “Nee, daar zou ik niet bestellen!”. Ik kom wat verder, het probleem zit hem dus voor het grootste gedeelte in de taal. “En vertrouwen”, vult ze mij aan. “Als ik niet op mijn manier kan betalen haak ik trouwens ook af…” voegt ze nog even toe. “Bij Amazon zou ik het dan weer wel durven kopen, die kent iedereen, dat vertrouw ik wel.” Ik geef direct toe dat Amazon bekend is maar leg aan haar uit dat Amazon per land haar site vertaalt en aanpast aan de lokale regels en wetten. “Dat doen ze dan heel goed”, is haar antwoord.

Toch wil ik nog even laten zien dat ik  een specialist ben op het gebied van e-commerce  en leg haar uit dat ze in Europa druk bezig zijn om één uniform betalingssysteem te creëren. Waarom vraagt ze? Dat is handig, zeg ik. Zo kun je overal betalen met een vertrouwd systeem en dat zal de cross border verkoop doen stimuleren. “Dat is er toch al”, zegt ze. Ik kijk haar verbaasd aan. Wat dan? “De creditcard!”. Inderdaad, even niet bij stilgestaan, maar wel waarheid als een koe. Zou Wijnand Jongen dit weten, schiet door mijn gedachten.

Ik counter met de opmerking dat een gezamenlijk Europees keurmerk wel heel goed zou helpen om het vertrouwen op te krikken. Ze verteld me dat ze daar eigenlijk nooit op let, ze kijkt meer of de site professioneel is, producten goed afgebeeld zijn, of er goede reviews bij staan en of de prijs aantrekkelijk is. Ze kijkt me lachend aan en vraagt zich af wie van ons nu jarenlang in de e-commerce zit.

Ik kan een boze blik bijna niet meer onderdrukken en kom er pijnlijk achter dat ik vaker met haar over online kopen moet praten. Het praten met een heavy user geeft veel inzicht. De afrekening van haar creditcard trouwens ook!

«Terug

LinkedInDelen